Hayatımın ilk dört yılından sonra annemle birkaç günlüğüne ayrıldık. Eve geri döndüğünde elinde mavi bir ana kucağı,içinde minicik bi kardeş,yanında da eve gelirken bana hediye aldığı çikolatalar,şekerler. 17 sene öncesi dün gibi aklımda.
Bana gelen hediye abur cuburları bir an önce elime alıp bahçeye oyun oynamaya indim eve yeni gelen misafirin ehemmiyetinden habersiz.Artık abla olmuştum odamı,oyuncaklarımı,yemeğimi paylaşmayı öğrenme vaktiydi benim için.Kolay olmadı paylaşmayı öğrenmek,alışana kadar açlık grevi yapmışım, çok zayıflamışım kıskançlıktan.Fakat Zaman geçtikçe kardeş büyüdükçe işin güzel yanlarıda çıktı ortaya.Evde suç işlendiğinde ceza ikiye bölündü ve birlikte yapıldı artık yaramazlıklar.Koltukları ters çevirip salıncak yapma,mutfakta anneden gizli yumurta pişirme,salonda çarşaftan çadır yapma vaktiydi artık.Bahçede oyun oynamaya izin verilmiyorsa birlikte ağlama vaktiydi.Şimdilik onun dünyası bendim çünkü o küçücüktü eğer ben yanındaysam inebilirdi bahçeye.Her adımımda artık peşimde.Eve gelen kız arkadaşlarımla bana rahat yoktu mesela.Odanın kapısı kapanıyorsa bilirdim ki kardeş kapının önünde odaya girene kadar ağlayacaktı.Hatta bir gün kardeşten kaçma planları yapılmış evin kapısı sessizce çekilmişti,evden çıktığımı hissedince kapıyı araladı bastı yaygarayı o arada ışıklar söndü, beni görmesin diye karanlıkta inmeye çalışınca merdivenlerden ayaklarım birbirine dolanmış yuvarlanmıştım, ağzım burnum kan içinde kalmıştı.Şimdi bunları hatırlamak o kadar güzel ki...Çocukluk anılarını seninle paylaşan birisi var artık hayatında.Anımsayamadığın yerde evet burda da bunu yapmıştık diyebilen bir kardeş.AcılarI,mutluluklarI,cezaları,ödülleri paylaştığın diğer parçan.
İYİ Kİ DOĞDUN KARDEŞ,İYİ Kİ VARSIN.
